Blog

Veel mensen zeggen: “Ik sta nooit leuk op de foto.”

Maar hoe vaker ik mensen portretteer, hoe duidelijker het wordt dat die uitspraak zelden echt over de foto gaat.

Ik werk regelmatig met professionals die in hun werk veel verantwoordelijkheid dragen voor het welzijn van anderen. Wat me daarbij opvalt, is hoe spannend het voor velen is om zelf voor de camera te staan. Op het moment dat de camera aangaat, valt de professionele rol weg en ontstaat er ruimte voor zelfkritiek — alsof de aandacht ineens volledig naar binnen keert.

Iets vergelijkbaars zag ik onlangs tijdens een shoot met een HR-team. De manager keek gefascineerd toe hoe verschillend mensen reageerden op de camera. Degene die verbaal vaak aanwezig is, bleek het meest gespannen. Terwijl een collega die zich normaal rustig op de achtergrond houdt, ontspannen en zonder moeite voor de camera stond.

Dat soort momenten roept bij mij steeds dezelfde vragen op:

wat gebeurt er eigenlijk in iemands hoofd wanneer de aandacht volledig op hen gericht is?

En wat zegt die spanning — of juist het ontbreken daarvan — over hoe iemand zichzelf ervaart op dat moment?

Een camera stelt geen vragen, maar nodigt wel uit tot zelfwaarneming. Er is geen gesprek om op terug te vallen, geen uitleg of context. Alleen het besef van bekeken worden. Voor sommigen voelt dat ongemakkelijk of kwetsbaar, voor anderen juist verrassend rustig. Die reactie zegt vaak niet zoveel over iemands vaardigheden of persoonlijkheid, maar wel over het gevoel van veiligheid, controle en zichtbaarheid. En juist dat maakt portretfotografie voor mij zo interessant — ook binnen een professionele context.

Voor mij zit daar bovendien een grote uitdaging in. Hoe spannender iemand het vindt, hoe groter mijn motivatie wordt om een portret te maken waarin iemand zich toch kan herkennen. En tot nu toe is mij dat altijd nog gelukt: beelden creëren waarin mensen zichzelf vaak milder terugzien dan ze vooraf verwachtten.

Wat ik aan het einde van een shoot zie, is meestal subtiel maar betekenisvol. Houding verandert, de spanning zakt. Mensen lopen naar buiten met een rechtere rug en een portret dat niet alleen laat zien hoe ze eruitzien, maar ook iets laat voelen van hun aanwezigheid.

Daarom geloof ik dat fotografie meer kan zijn dan een eindresultaat. Het kan een startpunt zijn voor reflectie en gesprek. Een waardevolle aanvulling in samenwerking met coaches, HR-professionals of andere begeleidende professionals, waarin zichtbaar wordt wat anders vaak onbesproken blijft.

Ben jij nieuwsgierig naar wat er bij jouw medewerkers gebeurt zodra de camera aangaat?

Of werk je met mensen die het lastig vinden om zichtbaar te zijn, en wil je ontdekken hoe onzekerheid kan worden omgebogen naar een krachtig en respectvol portret? Dan denk ik graag met je mee.